Geen wateroverlast tijdens Oesterdam extended

Geen wateroverlast tijdens Oesterdam extended

We vertrokken, nadat Captain Tim de route had uitgelegd, met een mooie groep richting het eiland
Tholen. Er werd een constant tempo opgelegd door Jaap, Rinus, Koen en Tim. Zo’n beetje heel het
eiland werd er 31 à 32 km per uur gereden. Bij de molen van Nieuw-Vossemeer moesten we even
stoppen, het zadel van Jaap was naar beneden gezakt. Volgens mij een smoes, hij moest zich mentaal
even voorbereiden op de Hagenaarsbrug die een kilometer verderop er aan zat te komen. Jaap heeft
daar in het verleden eens een flinke smak gemaakt. Het had volgens de nieuwsberichten flink
geregend op het eiland en in Oud-Vossemeer en Sint-Annaland was sprake geweest van
ondergelopen straten en huizen. Ik dacht dus dat onze Bas daar wel ergens langs de kant zou staan in
zijn wetsuit om ons aan te moedigen nadat hij de hele avond en nacht lekker door de straten van Sint-
Annaland had gezwommen. Maar nee, Bas bleek met Arno en Ruud in de Ardennen te zitten. Volgens
Ad zou Arno daar wel weer pannenkoeken eten want dat doet hij volgens Ad overal, ook thuis. Ruud
zit zo vaak in de Ardennen dat hij beter supporter van Club Luik kan worden in plaats van supporter
van die club uit Eindhoven. Over pannenkoeken gesproken, voor mij was het een prima tempo, maar
voor Rek en Kevin lag het toch duidelijk te laag. De hele menukaart van de Mexicaan werd besproken
plus alle serveersters en eigenaars van diverse bergse etablissementen. Toen Kevin eindelijk ergens
anders ging rijden, schakelde Rek, samen met Wilko deze keer, over op motoren. Op de Oesterdam
was Rek eindelijk stil, het ging daar dan ook 38 km per uur met de wind schuin van voren. Op de
Oesterdam had het volgens mij helemaal niet geregend, want aan de rechterkant was totaal geen
water te zien. Ik werd prima uit de wind gehouden door Kevin, wat hem echter later in de finale
opbrak, maar daarover straks meer. Ongeveer 500 meter voor het einde van de dam kon Kevin zich
niet meer bedwingen en vloog er nog even tussenuit, wat hem echter later in de finale opbrak, maar
daarover straks meer. Na de traditionele plaspauze (om Kevin even op adem te laten komen) ging het
weer in een rustiger tempo richting Ossendrecht en Huijbergen. Ik reed een paar plaatsen achter Rek
en dacht dat het wat rustiger zou worden met dat gepraat, maar nee, Kevin en Paul gingen het achter
mij hebben over allerlei afstellingen van zadels en over conditietesten. Dat zou Kevin later in de finale
opbreken, maar daarover straks meer. Vanaf café Trapke Op zou de finale beginnen en ik zat er nog
steeds bij. Aangezien ik mijn beperkingen ken besloot ik linksaf richting Heimolen te gaan en de finale
over te laten aan de rest. Rek simuleerde dat hij kramp had en daarom met mij af ging slaan maar dat
geloofde ik niet. Hij was gewoon solidair met mij. “We gaan in een rustig tempo, niet harder dan 27
terugfietsen” aldus de senior van de club. Al snel moest ik achter hem gaan hangen en tikten we
regelmatig de 30 aan en soms er nog overheen. Omdat er tegen mij niet zoveel te lullen viel, ik zei
namelijk niet veel terug omdat ik daar geen lucht meer voor had, reed Rek dus ongemerkt steeds
harder. Op het viaduct bij het crematorium stonden de eersten van de finale al te wachten op de rest.
Al die extra dingen die eerder voorvielen waren Kevin opgebroken, hij had in de finale verloren van
Koen. Een beetje visserslatijn is Kevin niet vreemd. Volgens Koen had hij met dik een halve meter
gewonnen, maar Kevin hield duim en wijsvinger maar 5 centimeter uit elkaar. Op het terras bij
Monkey Town werd later nog genoten van een welverdiende consumptie en werd er druk
gediscussieerd met een oudere dame die daar ook aanwezig was. Ook in die discussie mengde Rek
zich natuurlijk hoewel hij ook de nodige opmerkingen richting de jonge serveerster had. Al met al een
lekkere rit, prima tempo en veel gelul. Op naar volgende week (woensdag en/of zondag).
Di Mario Zandetti.

Leave a Comment

Start typing and press Enter to search