Bruine benen, geen schelpenpad en pluimvee op Yersekeroute..

Bruine benen, geen schelpenpad en pluimvee op Yersekeroute..

Ik had verwacht dat Patrick, net terug uit Mallorca, wel zulke bruine benen zou hebben dat die van Rek erbij zouden verbleken. Dubbel pech, Rek was er niet (achteraf gehoord dat hij was gevallen en dat fietsen niet zo lekker ging. Beterschap Rek!) en die bruine benen van Patrick vielen ook tegen. Onze voorzitter daarentegen, net terug uit de Pyreneeën, had wel een paar goed gekleurde staken. René meende een grappige opmerking te moeten maken toen hij achter mij reed over het water wat ik opspatte. Dat heb ik hem wel afgeleerd door in de buurt van de Berk door wat paardenmest te rijden. René had vanaf dat moment ook mooie bruine benen.

Vooraf had Patrick de route aangepast om niet over het fietspad langs het water vanaf Krabbendijke te hoeven rijden omdat daar schelpen op zouden liggen. Nu moesten we enkele kilometers over een onverharde weg met allemaal steenslag. Het commentaar was niet van de lucht over de keuze van El Capitan Patrick, onze mosselman, maar niemand reed lek dus het was achteraf toch een leuke ervaring, vooral toen we toch maar de dijk opreden toen dat mogelijk was en dertig meter verder weer naar beneden moesten om weer op dezelfde weg uit te komen die toen inmiddels eindelijk was overgegaan in asfalt.

Het ging tot voorbij Yerseke met iedereen prima, wat een waarschuwing had moeten zijn, want op de terugweg vanaf Yerseke hadden we wind op kop of schuin op kop. Door Toine, Ad en Kevin werd ik vakkundig uit de wind gehouden maar René zat niet zo lekker uit de wind. Bij de ingelaste plaspauze reed René alvast door en later haalden we hem weer in en op een gegeven moment heeft hij de groep laten rijden. Achter mij werd er door Kevin en Jan-Jaap druk gepraat over wie wel en wie niet een haantje was bij onze club. Volgens Kevin was hij geen haantje, maar ik heb een hele tijd naast en achter hem gereden en hij heeft geen ei gelegd, dus een hen was hij ook niet. Hij is dus gewoon een Mol, dat staat ook op onze broeken.

Na de onvermijdelijke Rijzende Weg en het verraderlijk oplopende fietspad bij Mattenburgh naderden we via de Heimolen de finale. Arion vroeg net voor de finale wat ik ging doen. Ik dacht door een staaltje psychologische oorlogsvoering hem te ontmoedigen en zei, terwijl ik zo fris mogelijk uit mijn ogen keek, dat ik mee ging doen aan de finale. Ik hoopte dat hij hierdoor zo van de kaart zou zijn dat hij de eerste mogelijkheid aan zou grijpen om af te slaan. Ik dacht bij te houden tot de tweede afslag en daar de handdoek te gooien. Helaas moest ik al een paar honderd meter na die eerste afslag de groep laten gaan en tot mijn verbazing kwam Arion uit mijn wiel en sloot gewoon aan. Truc mislukt dus. Ik was binnendoor net op tijd op het viaduct bij het crematorium om te zien dat Jan-Jaap en Kevin los lagen in de finale die nipt door Kevin werd gewonnen.

Terug bij MT bleek Ronald Schats op het terras te zitten, hij was zelf een rondje wezen doen en het ging gelukkig, naar omstandigheden uiteraard, goed met hem. Even later kwam de andere Ronald ook nog aangefietst. Hij was naar de start van het WK-wielrennen voor heren in Antwerpen geweest en deed daar even verslag van. Uiteraard werd ook het voetbal nog even besproken en iedereen was het er over eens dat Ruudt het zwaar te verduren had met het verlies van PSV. Volgens een aantal leden zou Paul na terugkeer uit Mallorca de eerste 6 maanden geen wegfiets meer aanraken. We zullen de verhalen van de Mallorcagangers vanaf volgende week wel horen hopelijk. Zo te zien aan de posts in de app hebben ze het prima naar hun zin. Nu vlug naar Max en naar het WK op de weg kijken.

Di Mario.

Leave a Comment

Start typing and press Enter to search